"KÖRKÜTÜK" Deyince ilk akla gelen, sarhoş hali sanırım. Çok içen ve kendini bilmez derecede davranışlarda bulunan kişilere denir çokçası..Biraz açacak olursak; kütük, ağaç gövdesinin kesildikten sonra, toprak içinde kalan bölümüdür. Odun haline getirilip yakılması veya başka bir şekilde kullanılabilmesi çok zordur, insana "kök" söktürür!. Onun içindir "KÜTÜK" sağdan bakınca da, soldan bakınca da aynidir veya her iki taraftan okununca da kütük okunur. Değiştirmek, düzeltmek, "yontmak" ta çok kolay değildir hani..İnsanoğlu; kendini bilmez halini, bilgisiz, kültürsüz, seviyesiz, kaba saba yapılı halini "KÜTÜK GİBİ" benzetmesine dayayıvermiş! kolaydan. Ağacın kütüğünü zar zor uğraşır atarsın ocaklığa!. Kışın, onca yorgunluğa değer, karşısına geçip ısınmak..Ya insanın "KÜTÜĞÜ", anlatması çok zor.. Şöyle diyelim;
Kara kapla kaplanmış,
Dört karartı,, sanki kütük;
Örtülü üstleri.
Görüntü; sakalları görünen biri,
Elinde, kim bilir ne marka, fotoğraf makinesi.
Resim çekmeye çalışıyor,
Nasıl basıyorsa o el deklanşöre..
Sağdan bakıp çekiyor,
Soldan bakıp çekiyor,
Ya da çekiyor gibi yapıyor, kim bilir?
Ama görünen, kadınlarsa çekilen;
Ne bir alın var meydanda, ne yüz,
Ne bir el, ne burun, ne göz..
Kütük bile topraktan çıkınca,
Saklamaz saçağının kakülünü,
Çek çekebildiğin kadar,
Kütüğün! hilal kaşını, ela gözünü,
Sarı saçlarını, meliklerini yada,
Toprak kokulu gül yüzünü..
Çek, göster. Bak, bak şiir yaz,
Türkü yak, şarkı söyle...
Ama, sen nereden çekersen çek,
Nereden bakarsan bak, değişmez.
Sen bir kütük sün sağdan da, soldan da;
BİR KÜTÜK.
Sen ancak; bağırırsın, cartlak cartlak,,
İnsanları birbirine kırdırarak.
Kan döküp, yakıp yıkarak,
Bölüp parçalayarak,
Erkeklik taslar sın, yalakalara bakarak.
Sen aslında fotoğraf ta çekmiyorsun,
Sağa sola bakınarak, çalım satarak,
Çalıp çırpıyor sun. Gözler kapalı.
Sana bir tek söz yakışır, artık;
"KÖRKÜTÜK" zekalısın!, Geri Zekalı....
